“Mi verdriet lange te hopen,

Wie is hi die zijn hert hout open”

(Het doet mij verdriet dat ik zo lang moet wachten

voordat ik weet wie hij is,

die zijn hart voor mij heeft geopend)

Namens de beheerders van de Ruïne van Kasteel Brederode en de levende geschiedenis groep “de Graven van Holland ” heten wij u hartelijk welkom op kasteel Brederode om getuige te zijn van het huwelijk tussen de edele anna van anigheim en de rijke koopman martinus van sandenvoerde.

Vandaag, op 28 augustus van het jaar des heren 1450, vindt een middeleeuwse bruiloft plaats. Anna van Anigheim, een dame van adel is alweer een aantal jaren weduwe. Zij heeft haar echtgenoot verloren op het slagveld. Zij heeft de zorg over zijn nalatenschap en de geldbuidel is zo langzamerhand leeg.

Er werd een huwelijk gearrangeerd met de rijke martinus van sandenvoerde. Het gebeurde vroeger vaker dat een huwelijk werd gesloten om andere redenen dan de liefde. Hij brengt een flinke bruidsschat mee. Bovendien heeft de vrouw (zoals elke getrouwde vrouw in deze tijd) recht op minstens 1/3 deel van het bezit van haar echtgenoot, als hij komt te overlijden. Het was ook vaak een zakelijke verbintenis tussen twee families. Zeker in de hogere kringen kwamen gearrangeerde huwelijken veel voor.

Het Bruidspaar

Er zal een grote optocht plaatsvinden waarin voorop een bokaal gedragen wordt, versierd met gekleurde linten, en gevuld met rozemarijn als symboliek voor vriendschap, liefde en trouw. Daarna komen de vaandeldragers met de vaandels van de familie. Dan komt de bruid, versierd met linten Na de bruid volgen de muzikanten. Na de muzikanten volgen de meiden waarvan sommigen mandjes met lekkers dragen en anderen dragen met linten versierde korenaren, symbool van Christus, het Brood des Levens, welvaart en vrede. Hierna volgt de bruidegom, en daarna de getuigen van het huwelijk, en de rest van de genodigden.

De priesters wachten bij het altaar. De ceremonie bevat veel latijn, de bruid en bruidegom doen de huwelijksgelofte aan elkaar.

Het bruidspaar en de ring wordt gezegend, waarna de bruidegom de ring eerst om de duim van de rechterhand van de bruid, daarna aan de wijsvinger en daarna aan de ringvinger schuift. (Men dacht vroeger dat er een hoofdader liep van de ringvinger rechtstreeks naar het hart) Ten slotte tekenen het bruidspaar, de getuigen en de priesters de huwelijksacte.

Tenslotte zal door de priesters hun tent, de drempel, het bed en de binnen en buitenkant van de tent gezegend worden. De echtlieden zullen na het feest daar hun huwelijk consumeren, waarna het huwelijk pas echt geldig is.

De genodigden zullen nu het bruidspaar huldigen en eren met geschenken, zoals kisten met eetwaren en dranken en goud en zilver.

De muziek zal klinken ter aankondiging van de feestviering.

Na het toernooi is het tijd voor het feestmaal oftewel het banket. Een banket was niet alleen eten, er werd muziek gemaakt, gedanst en toneel gespeeld. Het was een hele show, waarbij ook toeschouwers aanwezig waren. Hoe rijker de edelen, hoe mooier en duurder versierd de tafels en de feestzaal waren.

Omdat het hier een adelijke bruiloft betreft, was het gewoonte om ter ere van het bruidspaar feestelijke toernooien te organiseren, zoals een boogschiet toernooi en een zwaardvechttoernooi. Te winnen valt een Gulden Pijl en een Gulden Zwaard die uitgereikt zullen worden door het bruidspaar aan de beste boogschutter en de beste zwaardvechter.

Boogschieten

Zwaardvechten

Als ridders en jonkvrouwen in de Middeleeuwen verliefd waren, gaven ze elkaar dure cadeaus, maakten ze prachtige gedichten en zongen ze romantische balladen. En ze bakten canstelingen, een soort koekjes, in de hoop daarmee elkaars hart te veroveren. Dat heet hoofse liefde.

“Mijn hertken heeft altijds verlangen

Naer u, die alderliefste mijn!

U liefde heeft my so seer bevanghen!

U vrij eigene willic sijn

Voor al die wereldt alghemeine

Zo wie dat horet ofte siet,

Hebdy mijn hertken geheel alleine

Daerom, lief, begheeft mij niet!

Margaretha van Oostenrijk (1479-1530)